Bevallingsverhaal

Hier is ie dan, mijn bevallingsverhaal van Louá.

Het begon eigenlijk dinsdag 16 oktober, ik was 37 weken en 5 dagen zwanger. De verloskundige wilde graag inwendig onderzoek doen om te zien of alle harde buiken al iets gedaan hadden. Mijn baarmoedermond was namelijk ook erg kort geworden dus het was wel belangrijk om te zien of dit wel degelijk iets voor elkaar gebokst had.

Ik bleek al 3 cm ontsluiting te hebben en ze besloot me te strippen ter plekke. Mijn lichaam was uitgeteld na de zwangerschap en ze wilde me niet tot het eind laten lopen met dit verzwakte lichaam.

Ik kreeg wat lichte krampjes en verloor wat bloed maar dit was eigenlijk na 3 uurtjes wel over en ik had ook niet het idee dat het iets zou gaan doen.

De woensdag brak aan en deze dag gebeurde er niks, ik dacht nou laten we het maar afwachten, ze komt tenslotte zelf wanneer zij dat wilt. Donderdag ochtend had ik wel weer wat last van krampjes en harde buiken die regelmatiger kwamen. Ik belde voor de zekerheid toch even de verloskundige omdat ik haar anders pas woensdag weer zou zien. Ze wilde me toch graag zien ’s middags. Donderdag kwart voor 5 mochten we weer naar haar toe. Ze wilde direct even inwendig onderzoek doen om te zien wat het had gedaan het strippen. Nog voordat ze überhaupt iets wilde doen braken mijn vliezen middenin haar kantoor. Dit was zo iets onwerkelijks wat hebben wij gelachen. Ze had dit in haar hele carrière nog maar 1 keer meegemaakt. Nu bleek dat ik ook ontzettend veel vruchtwater had dus het bleef maar stromen en stromen een kwartier lang. Binnen nu en 24 uur zou ze er zijn, hoe bizar, ik werd ineens zo excited.

We gingen naar huis om af te wachten wat het zou gaan doen, direct kreeg ik wat lichte krampen maar niet echte ontsluitings weeën te noemen.

Vanaf een uur of 7 werd het toch wat heftiger en zat ik onder de douche met een muziekje aan de weeën weg te puffen. Het was prima te doen en om kwart voor 9 zou de verloskundige weer langskomen om te zien hoe ver het zou zijn. Mijn moeder kwam ook aan, zij zou bij de bevalling zijn. Mijn moeder is kraamverzorgster en heeft natuurlijk super veel kennis, mega fijn zeker als het je moeder is die je altijd steunt.

Ik bleek al een kleine 6 centimeter ontsluiting te hebben en we gingen richting het ziekenhuis. Ik vond het allemaal echt nog wel meevallen, had het me zo erg voorgesteld. Ik was gewoon zo enthousiast dat het begonnen was.

Toen we aankwamen in het ziekenhuis ben ik weer lekker onder de douche gaan staan/zitten. Ik wilde dat Dani naast me kwam zitten in de douche op de wc zodat ik lekker kon lachen en kletsen. Tussen de weeën door hebben we gegierd van het lachen. Zodra er weer 1 kwam ging ik in mijn bubbel en waren we zo weer een wee dichter bij onze Louá.

Rond 11 uur zat ik op de wel bekende 8 centimeter en kotste ik de boel onder haha. Dit was te verwachten natuurlijk! Ook kreeg ik tijdens het overgeven last van persweeën, dat was wel even een pittig. De persweeën werden wat heftiger en ik vond ze het fijnst ze op te vangen op te wc. Er stond nog een randje die eerst moest verdwijnen. Om half 1 ’s nachts had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan beginnen. Het persen vond ik ontzettend vervelend, achteraf bleek ook dat ik geen persweeën heb gehad tijdens de volledige ontsluiting alleen voor die tijd. Maar ja wat wil je het is je eerste zwangerschap en bevalling dus je doet wat een verloskundige zegt en perst uit volle borst. Na 25 minuten persen was ze dan daar, en dat zonder persweeën. Dat moment van persen zonder drang vond ik echt wel even vervelend maar zodra Dani haar op mijn borst legde was dit natuurlijk allemaal weg. Oh wat was ze klein en mooi!

Helaas is Louá geboren met haar handje als eerst waardoor ze inwendig heel veel schade had toegebracht. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik naar de OK moest om gehecht te worden omdat het nagenoeg een totaal reptuur was. Gelukkig konden ze het zelf proberen nadat er 3 artsen naar mijn ontplofte onderkantje hadden gekeken, mij boeide het niks meer ik had haar lekker vast en voelde er serieus niks van.

Ook heeft zij mijn stuitje geraakt waardoor deze scheef is komen te staan, deze is 2 weken na de bevalling al 3 keer behandeld en rechtgezet. Hier moeten we nog wel enige therapie en behandeling voor krijgen maar dat komt vast helemaal goed.

Mijn bevalling was echt serieus het mooiste wat ik mee heb mogen maken. Pijn is in mijn geval niet echt pijn te noemen. Ik weet dat ik veel kan hebben dat scheelt misschien ook wel. Ik kon gelukkig mega kalm blijven en was echt ontspannen. Ik heb niet gegild, gehuild of mensen uitgescholden. Alleen gehuild toen ze er eindelijk was, dat kon ook niet anders bij mij als wandelende ui haha.

Ik vond het super bijzonder dat ik met Dani, de verloskundige en mijn moeder mocht bevallen. Zo intiem en fijn met mensen die je door en door kennen en weten hoe je bent. Ik zou het serieus nog 10 keer over doen. Ik was bang voor poepen tijdens de bevalling, uitscheuren en veel bloedverliezen. Nou alles is gebeurd en ik heb nergens iets van gevoeld… het klinkt zo cliché maar op dat moment ben je alleen met je kleine bezig en is er geen schaamte.

Hoop dat jullie iets hebben aan mijn bevallingsverhaal X

Facebook
Pinterest
Instagram

2 reacties

  1. Klinkt als een hele mooie bevalling, wat een speciale gebeurtenis.
    Vond het heel mooi om te lezen en ben vooral blij dat ze veilig en gezond ter wereld is gekomen.

    Veel liefs♡

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *