Blijf van mijn kind af!

Oké de titel is misschien een beetje overdreven en zo erg ben ik ook zeker niet hoor… Maar ik heb misschien wel gekke trekjes en gedachten die hier niet helemaal blij mee zijn.

Wat mijn nummer 1 vraag was, eigenlijk al in de zwangerschap; Waarom wil je een zwangere buik of een baby aanraken zonder dit te vragen? Wat is er zo interessant aan? Blijf met je tengels hier gewoon vanaf!

Laatst was ik in de Jumbo en 2 verkoopsters, wat oudere vrouwen op leeftijd kwamen op me afgestormd en doken de kinderwagen in. Ze knepen in haar wangen en wreven over haar beentjes. HEY! ff serieus wat bezielt je? Waarom zou je dit doen? Haal je hier voldoening uit ofzo? Ik vroeg serieus waarom ze dit deden en de reden was. ‘Ik kan nooit een kinderwagen voorbij laten rijden, zit in mijn aard het moet gewoon’. Oke hmmm goede reden ofzo? Ik denk doorlopen en je mond houden want als het om mijn kind gaat vind ik dit echt bloedirritant.

Een paar weken geleden ging ik met Louá naar het ziekenhuis en stond ik voor de apotheek met haar in de wagen naast me. Continu kwam er een pokke ventje met zijn vieze snottebellen hoofd naar haar toe en met zijn handje in haar gezicht. Oké hij was misschien 1,5 en kan er niks aan doen. Maar mama tokkie zat aan de andere kant van het ziekenhuis op haar telefoon foto’s te maken en te lachen. Stiekem probeerde ik hem te vertellen dat hij beter weg kon gaan. Zijn moeder kwam heel blij aangelopen en zei oh ja hij is zó dol op kindjes en vooral baby’s. Het liefste geeft hij ze kusjes, hoe oud is ze? Waarop ik antwoorde 5 maanden… Oh dan is het gedoogd! Geef haar maar een kusje! Oke ff serieus, ik werd echt laaiend, hij met zijn vieze snottebellen? Ik pakte Louá uit de wagen en zei tegen haar dat we dit mooi niet gingen doen. De apotheker kreeg dit allemaal mee en verklaarde de vrouw in kwestie ook niet helemaal goed hoor.

Om even duidelijk te maken vind ik dit echt niet oké gewoon. Sowieso houd ik er niet zo van om Louá al uit handen te geven en dit komt puur vanuit mijn eigen gedachten en verleden. Ik heb ontzettend heimwee gehad en was altijd bang om verlaten te worden. Als ik bij mijn opa en oma moest slapen was ik zo in paniek dat ik moest overgeven. Achteraf was het heus wel leuk maar ik voelde me op dat moment vaak zo alleen en achtergelaten. Ik kan me dat zelfs nog zo goed herinneren, ik alleen in een camping bed zonder papa en mama. Dit heeft echt tot mijn 16e geduurd.

Misschien ben ik wel vreemd hoor maar ik voel namelijk nooit de drang een ander kind vast te houden, ze zijn van 50 cm afstand ook leuk hoor, waarom moet ik ze vasthouden? En begrijp me niet verkeerd ik ben echt een kindervriend. Ik snap dus ook niet dat mensen altijd maar een baby bijvoorbeeld na de geboorte allemaal willen vasthouden. Ik kreeg laatst een reactie van iemand op Instagram die zei; ‘Je hebt helemaal gelijk hoor, mijn vriend zegt altijd het is geen joint die je doorgeeft’. Nou even serieus, zo voelt het soms wel!

Natuurlijk wil ik niet dat Louá hier ook last van gaat krijgen maar ik gun haar ook niet deze stomme herinneringen. Zelf ben ik hoogsensitief en kan niet goed tegen teveel indrukken en prikkels van andere mensen. Ik probeer haar hiervoor te beschermen zonder dat ik haar tekort doe. Ik ben gewoon van mening dat als ze je leuk vindt en ze wilt bij je zijn dat ze wel naar je toekomt of toenadering zoekt. Zeker als ze straks echt goed vooruit komt of zelfs kan gaan lopen. Geen verplichte kusjes of jij moet vandaag bij oma op schoot.

 

 

Facebook
Pinterest
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *